Fernandes na ławce w Nottingham. Tłumaczenie De Zerbiego nie trzyma się kupy

Roberto De Zerbi zaskoczył zestawieniem na wyjazd do Nottingham. Mateus Fernandes, letnie wzmocnienie za 85 mln funtów, wykorzystywany dotąd na pozycji ofensywnego pomocnika, usiadł na ławce, a w pierwszym składzie znalazł się Conor Gallagher. Portugalczyk wszedł na boisko dopiero na siedem minut przed końcem regulaminowego czasu gry, a mecz zakończył się wynikiem 0:0.

W tygodniu pojawiały się sygnały, że jeden z ważnych zawodników nabawił się urazu, więc część kibiców uznała, że Fernandes po prostu nie był w pełni gotowy. Oficjalna wersja trenera brzmiała jednak inaczej.

„To jest angielski futbol"

Zapytany, czy chodziło o decyzję taktyczną, czy o stan zdrowia Portugalczyka, De Zerbi odpowiedział, że ma dość doświadczenia, by wiedzieć, czym jest ten stadion. Dodał, że Gallagher lepiej zna tego typu spotkania, a Fernandes jest jednym z najlepszych piłkarzy, jakich miał w Tottenhamie — tyle że dysponuje szeroką kadrą i musi szukać równowagi w wyjściowej jedenastce.

Problem w tym, że argument o oswojeniu z angielską piłką akurat w przypadku Fernandesa nie działa. 22-latek spędził w Premier League dwa ostatnie sezony i doskonale wie, na czym polega gra w tej lidze. Co więcej, na City Ground radził sobie dobrze: w sierpniu 2025 roku rozegrał 82 minuty w wygranym meczu West Hamu z Forest, a rok wcześniej zaliczył asystę przy zwycięstwie Southampton.

Tłok w środku pola

Sytuacja Fernandesa jest o tyle niewygodna, że mimo wydania 185 mln funtów na nowych pomocników najlepszym zawodnikiem tej formacji pozostaje Rodrigo Bentancur. Urugwajczyk ma pewne miejsce w pivocie, obok niego gra Tonali, więc Portugalczyk musi szukać przestrzeni wyżej.

A przeciwko ustawionemu na piątkę obrońców Forest właśnie takiego piłkarza brakowało. Fernandes mógł schodzić niżej po piłkę, wychodzić z nią do przodu i tworzyć przewagę liczebną w środku. Tottenham miał 59 procent posiadania i wciąż męczył się z kreowaniem sytuacji, co jest bolączką pierwszych tygodni sezonu.

Gallagher ma swoje atuty, ale sprawdza się głównie w meczach, w których Spurs nie kontrolują piłki. Tutaj było odwrotnie. Możliwe, że zdecydowały czynniki, o których nie wiemy — na przykład forma fizyczna Portugalczyka. Skoro jednak jedyne, co mamy, to słowa trenera, trudno uznać jego uzasadnienie za przekonujące.